Persoonlijk

Pas op de plaats maken

Als iemand mij vraagt hoe het gaat is het antwoord standaard: druk druk druk. Ik werk vijf dagen in de week bij Sarphati Media en daarnaast doe ik regelmatig iets voor Looopings. Om op mijn werk te komen reis ik dagelijks op en neer van Tilburg wat veel tijd in beslag neemt en dan wil ik ook nog een sociaal leven onderhouden en het leuk hebben met mijn vriendje. Druk druk druk dus.

Mijn kuur stond weer voor de deur en het was weer feestweek. Op een gegeven moment was ik zo op dat ik niet meer helder kon nadenken wat er nou eigenlijk precies aan de hand was. Ik raakte in paniek om niets. De dag voor mijn ziekenhuisbezoek had ik een gesprek met de man van mijn nicht. Ik denk dat het een van de meest confronterende gesprekken ooit was. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Als ik op deze manier door zou gaan, zou het niet goed komen.

Lees verder

Advertenties
Mijn verhaal #8

Op de rit

Het abces was dus niet kleiner geworden. Veel langer doorgaan met antibiotica was niet ideaal want ik moest zo snel mogelijk aan mijn Crohnmedicatie beginnen. En dus zou ik geopereerd moeten worden zodat ze het abces konden leegzuigen. Dat zou zonder verdoving gebeuren en dat vond ik maar al te spannend.

Ik kreeg in weer een infuusje op mijn hand en kon door naar de behandelkamer. Voordat het feest zou beginnen werd er eerst opnieuw een echo gemaakt om te kijken waar het abces precies zat. En wat bleek het was geslonken. Zelfs zo klein dat ze dacht dat het te klein was voor drainage. En dus kwam ik na een kleine vijftien minuten weer vrolijk terug zonder gat in mijn buik. Yay!
Lees verder

Mijn verhaal #7

Beter verwend dan verwaarloosd

Een aantal dagen later moest ik terug naar mijn eigen arts om nog een keer te horen wat ik al wist en om te kijken hoe we nu verder moesten. Hij legde mij wat algemene dingen uit over de ziekte en stelde mij op de hoogte van mijn persoonlijke situatie. De pijn van de afgelopen dagen was niet alleen mijn Crohn geweest. Ik had ook nog een abces wat direct behandeld moest worden. Ik kreeg een antibioticakuur mee voor twee weken. Daarnaast werd me tien weken Prednison voorgeschreven om de ontsteking eerst eens flik af te remmen. Voordat ik aan mijn echte medicijnen kon beginnen moest het abces eerst verdwijnen, anders zou het complicaties kunnen opleveren.

Die echte medicatie zou er als volgt uitzien: om de acht weken een Infliximab-kuur (via het infuus) en een jaar lang iedere dag een tabletje Puri-Nethol. – Voor wie het echt wil weten: Infliximab is een antilichaam tegen het ontstekingseiwit tumor necrose factor (TNF) dat een rol speelt bij het ontstaan en onderhouden van de ontsteking. Het is gemaakt van gedeeltelijk menselijke en van muizen afkomstige eiwitten. Puri-Nethol onderdrukt het afweersysteem. Bij Crohn is je afweer tegen je eigen lichaamscellen gericht, dus vandaar het gebruik van deze medicatie. – Die Infliximab zou ik moeten gaan opbouwen met twee weken totdat ik uiteindelijk op acht weken zou zitten. De eerste weken zou ik iedere week moeten bloed prikken om te kijken of mijn lever en mijn nieren zouden blijven functioneren onder deze medicatie.

Lees verder

Mijn verhaal #6

Prik mij maar lek

Het darmonderzoek was achter de rug en de volgende stond voor de deur: de MRI. Uiteraard moest ik hiervoor nuchter zijn. In het ziekenhuis moest ik een kan water opdrinken waar een of ander contrastvloeistofje doorheen zat. Op die manier kunnen bloedvaten en organen beter onderscheiden worden op een scan. Het lukte me niet om die kan helemaal leeg te drinken, het was namelijk ontzettend vies. Ik had in een ver verleden al wel eens eerder een MRI-scan gehad, dus zo spannend vond ik het niet. De assistente kwam me halen zodat ik me kon voorbereiden op het onderzoek. Oftewel: sierraden af, piercings uit (dat ging niet, dus die heb ik lekker laten zitten) en die mooie blauwe ziekenhuisbroek aantrekken.

Voordat het onderzoek echt kon starten moest er eerst nog extra contrastvloeistof worden ingespoten. Ik was nooit bang voor prikken. Het ging ook vaak makkelijk bij mij. Die dag alleen niet. Blijkbaar hadden mijn aderen er ff geen zin in of wilde ze mij gewoon pesten, geen idee. De assistent probeerde in mijn rechterarm een goed vat te vinden, maar zonder succes. Ook aan de linkerkant lukte het hem niet om raak te prikken. Best jammer vond ik dat, want ondanks dat ik niet bang was voor prikken is een naald in je ader gewoon niet het fijnste gevoel dat er bestaat.

Lees verder

Mijn verhaal #5

Je kop in het zand steken

Samen met mijn beste vriendinnetje paste ik een paar weken op in een huis. Ik zou later dat jaar ook samen met haar en mijn moeder op vakantie gaan naar Samos. Ik zat op de bank toen mijn moeder me belde. De arts had gebeld. Hij wilde toch wel graag zijn excuses aanbieden, want hij was nogal geschrokken van mijn bloeduitslagen. In plaats van een normale CRP-waarde van 10 of minder, was mijn CRP-waarde 178. CRP-waarde staat voor C-reactive proteïne. Een eiwit dat door je lever wordt aangemaakt als reactie op een ontsteking of infectie.
Lees verder

Mijn verhaal #4

Baas in eigen buik

De pijn kwam met vlagen maar was intens. Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpost hoopte ik dat er dan eindelijk een einde aan zou komen. Ik kreeg wéér een maagbeschermer mee, dit keer een soort drankje. Het verzachtte de pijn, maar het overgeven stopte niet. Ik moest wel eten dus nam zo nu en dan een beetje vla, maar dat had niet zoveel zin.

Ik wilde dat het stopte, want ik kon alleen maar in bed liggen en verder niets. Niet echt mijn ding. Inmiddels was ik wel een beetje klaar met dat kotsen en de pijn. Dus ja, dan maar weer ff naar de dokter I guess? Zo gezegd, zo gedaan. En daar gebeurde eindelijk waar ik op hoopte: ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis.
Lees verder

Mijn verhaal #3

Signalen negeren kun je leren

Natuurlijk kun je signalen niet leren negeren, maar het rijmt. Anyway, zelfs een paniekaanval was voor mij niet genoeg om mijn klachten serieus te nemen en dus ging ik vrolijk verder met alles wat ik deed.

Mijn stage werd met een maand verlengd zodat ik het programma kon afmaken. Dat vond ik natuurlijk ontzettend tof, want ik mocht nog een maand langer het leukste werk dat er bestaat doen. Mijn beoordeling kreeg ik wel alvast. Ik zat in de trein toen ik een mailtje van mijn eindredactrice voorbij zag komen. Toen ik het opende en mijn eindcijfer zag dacht ik ff dat ik droomde. Ik had een negen gescoord. Een NEGEN!! Ik had gehoopt dat ik een goed cijfer zou krijgen maar een negen kon ik alleen maar van dromen. Het harde werken wierp dus wel zijn vruchten af. Vlak voor het einde van mijn extra maand stage werd ik gevraagd of ik kandidatenbegeleiding wilde doen bij De Slechtste Chauffeur van Nederland. Ik zou meehelpen in de productie en de kandidaten van en naar de opnames brengen. De opnames vonden plaats in de buurt van Enschede, waar het hele team ook zou overnachten. Enig!

Lees verder